Het werk is een weergave van een diep innerlijke verlangen om middelmatig te zijn. De noodzaak om niet ambitieus te zijn, maar de drang om volop te luieren. De personages in Nastia’s werk “I’m not friendly, but I am loud” geven een voorstelling weer over het onheilspellende gevoel om doorsnee te zijn. Tegelijkertijd tonen deze karakters ook de onuitputtende plezier die je als beloning krijgt zodra je accepteert dat jij ook maar mediocre bent. Met dit werk vraagt Nastia zich af hoe bevrijdend of hoe verschrikkelijk het kan zijn om te omarmen dat je alledaags bent.